ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ 1973-2008

Έχουν περάσει 35 χρόνια από την αντιφασιστική εξέγερση του Πολυτεχνείου, όμως ακόμα το όραμα αυτής της εξέγερσης και των όσων είχαν προηγηθεί οδηγεί ακόμα και σήμερα κάθε αριστερό αγωνιστή. Είναι το σημείο αναφοράς των αγώνων του λαού μας ενάντια σε ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, ενάντια σε κάθε μορφής φασισμό απο όπου και αν προέρχεται. Ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις καθώς και την οπισθοδρόμηση. Ενάντια σε οποιεσδήποτε δυνάμεις προσπαθούν να αποδυναμώσουν το κοινωνικο κράτος και το κράτος πρόνοιας, σε αυτούς που προωθούν το πλέον αποτυχημένο μοντέλο της ατομικής ευθύνης έναντι της συλλογικής προσπάθειας και των συλλογικών αγώνων.
Το Πολυτεχνείο είναι μια εξέγερση άμεσα συνδεδεμένη τόσο με το πολιτικό γιγνεσθαι της εποχής οπου ΗΠΑ και βασιλιάς μοίραζαν το βιός του λαού και τα σύνορα της χώρας μας, όσο και γενικότερα με το πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη και τον κόσμο στη ψυχροπολεμική περίοδο. Αποτελεί συνέχεια της αντίστασης, των κινημάτων του 114, του Πέτρουλα και του Λαμπράκη μεγάλων αγωνιστών που θα μείνουν τα ονοματά τους ανεξίτηλα γραμμένα στην ιστορία. Αποτελεί σημαντικό λιθαράκι στον ευρύτερο προβληματισμό της εποχής. Στα πλαίσια του προβληματισμού των ημερών αλλά και των συγκυριών ανήκουν ο κυπριακός απελευθερωτικός αγώνας, που η χούντα οδήγησε στη διχοτόμηση της Μεγαλονήσου, αλλά και ο κουβανικός αγώνας και κινήματα όπως αυτό του Αλιέντε στη Χιλή και ο Μάης του ‘68. Το Πολυτεχνείο λοιπόν δείχνει στο σύγχρονο φοιτητικό, εργατικό και γενικότερα λαϊκό κίνημα πως ο μοναδικός δρόμος για την πραγμάτωση των διεκδικήσεων είναι ο δρόμος της αριστεράς και της ενότητας . Μια ενότητα που θα προέρχεται απο τη σύνθεση διαφορετικών απόψεων και αντιλήψεων, μακριά απο κάθε είδους κομματική καθοδήγηση και πειθαρχίας. Συνεπώς η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν ένα πολύχρωμο ιδεολογικά μωσαϊκό που οδήγησε στην έκρηξη απέναντι στη χούντα των Συνταγματαρχών οι οποίοι είχαν τη σιωπηρή ανοχή όλων αυτών που λυμαίνονταν το βιος του ελληνικού λαού . Η νοοτροπία αυτών είχε προηγούμενο ,και έχει και παρόν αλλά δεν πρέπει να έχει μέλλον, και μάλιστα ξεκινάει από παλιά είτε με τα τάγματα ασφαλείας, είτε με το παρακράτος του Καραμανλή και τη «βία και νοθεία» και φτάνει στο σήμερα καταχράζοντας την εξουσία της οριακής πλειοψηφίας στη Βουλή και την ψήφιση αντιλαϊκών απορυθμίσεων . Μια Δεξιά η οποία με τον ίδιο αυταρχισμό προσπαθεί να επιβάλλει τις απο-ρυθμίσεις της κοινωνίας ως προς όφελος των lobby επιχειρηματικών συμφερόντων και θρησκευτικών Real-estate (Μονή Βατοπεδίου).

Το Πολυτεχνείο Ζεί. Είναι μέσα στο μυαλό και την καρδιά κάθε αριστερού αγωνιστή που παλεύει απέναντι στη βάναυση επίθεση που εξαπολύει η κυβέρνηση της Δεξιάς στα κεκτημένα του φοιτητικού και εργατικού κινήματος καταδικάζοντας τα μη- προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, δημιουργώντας μια κοινωνία διαφορετικών ταχυτήτων προστατεύοντας του πλουσίους και κάνοντας επιδρομή στα εισοδήματα των οικονομικά ασθενέστερων.Η Δεξιά προσπαθεί να πείσει οτι έχει αλλάξει και αποποιείται το παρελθόν της. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο φυσικά διοτί εκτός απο το γεγονός οτι στο κυβερνητικό σχήμα συμμετέχουν στελέχοι-τραμπούκοι που συμμετείχαν στις παρακρατικές οργανώσεις των Κενταύρων και των Ρέιντζερ αλλα και απο την πολιτική που ακολουθούσε η δεξιά διακυβέρνηση του ΄90-93 με την στυγερή δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα από τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Καλαμπόκα τον οποίο μάλιστα τίμησαν σε εκδήλωσή τους με ιδιαίτερο δέος οι νεοδημοκράτες λησμονοί του παρακράτους του νομού Αχαΐας.
Έχει εξαπολύσει επίθεση στο ελληνικό Πανεπιστήμιο προωθώντας τη συνθήκη της Μπολόνιας και νόμους οπου κρατούν όμηρο του εαυτού του το ιδιο το πανεπιστήμιο όπως ο νόμος της αξιολόγησης. Συνεχίζει να πλήτει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης αφού απέτυχε την αναθεώρηση του άρθρου 16 με την προσπάθεια αναγνώρισης των ΚΕΣ και των πτυχίων που απορρέουν απο αυτά. Πτυχία που προέρχονται απο αμφιβόλου ποιότητας εκπαιδευτήρια τα οποία μάλιστα λειτουργούν σαν franchise ξένων πανεπιστημίων, δεν μπορούν να ελεγχθούν απο το ελληνικό κράτος ύστερα και απο απόφαση του Ευρωπαικού δικαστηρίου που καταδίκασε την Ελλάδα πριν λίγες μέρες για το νομοσχέδιο του Ιουλίου.Βέβαια η εκπαιδευτική απο-ρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση βασίζεται σε δύο άξονες. Στον ένα γίνεται προσπάθεια αποδόμησης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του ελληνικού Πανεπιστημίου με την εφαρμογή ενός Νόμου Πλαισίου, νόμο έκτρωμα που προσπαθεί να καταλύσει κάθε εύρυθμη λειτουργία του Πανεπιστημίου στέλνοντας τους φοιτητές στα ΚΕΣ όσον βέβαια έχουν την οικονομική ευχέρεια, μία κατάσταση που θυμίζει Μεσαίωνα. Ακόμα η θέσπιση της βάσης του 10 οδηγεί τους μαθητές στον αποκλεισμό απο την εισαγωγή τους στα πανεπιστημία δείχνοντάς τους την πόρτα των ΚΕΣ. Στον δεύτερο άξονα της πολιτικής της κατεύθυνσης η κυβέρνηση προωθεί βίαια τη δημιουργία των ΚΕΣ. Παρανομώντας προσπερνάει το σύνταγμα του κράτους που ξεχνώντας μάλλον κάπου εκεί στην άκρη το άρθρο 16 που ορίζει ρητά οτι δεν μπορούν να υπάρξουν ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που να δίνουν πτυχία. Βέβαια με διάφορα τεχνάσματα προσπαθεί να περάσει το θέμα απο το παράθυρο και να εμπορευματοποιήσει την εκπαίδευση πουλώντας πτυχία ξεχνώντας τους αγώνες της νεολαίας τόσων χρόνων.

Επιπλέον επιβάλλει την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας προς όφελος του κεφαλαίου καταργώντας τις συλλογικές συμβάσεις και σε συνδυασμό με την ευελιξία που προωθούν με την εξειδίκευση των εργαζομένων το οποίο έχει άμμεση σχέση με τα σπασμένα πτυχία που δίνουν τα ΚΕΣ προωθούν και αυτα την ανεργία και την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας. Όταν μάλιστα και ενόψει οικονομικής κρίσης προμηνύονται απολύσεις και μειώσεις μισθών.
Καταληστεύει τα ασφαλιστικά ταμεία των δήθεν για να βελτιώσει το σύστημα και αυτό που μένει είναι αβέβαιο μέλλον για την παροχή συντάξεων και συντάξεις άνω των 65 χρόνων. Επένδυσε τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων για την εξυπηρέτηση συμφερόντων αποκομίζοντας μίζες σε κυβερνητικά στελέχη. Ενοποίησε υγιή ταμεία με ταμεία τα οποία ήταν ελλειμματικά φορτώνοντας το μερίδιο του χρέους των ιδιωτών στους εργαζομένους.
Καταχράζεται την εξουσία και πουλάει οικόπεδα του δημοσίου σε ευτελιστικές τιμές που καθορίστηκαν με συμφωνίες κάτω απο το τραπέζι με την εκκλησια, ενέργειες οι οποίες μας γυρνούν χρόνια πίσω όταν η εκκλησία έπαιζε σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή του τόπου μας όπως με την στήριξή της στην εκλογή της Δεξιάς.
Επανιδύεται το κράτος της Δεξιάς με κύρια χαρακτηριστικά της την αναξιοκρατία και τη διαφθορά. Αλώνει τον κρατικό μηχανισμό με τα «γαλάζια παιδιά» μέσω των οποίων αναβιώνει το διαχωρισμό των πολιτών σε εθνικόφρονες δηλαδη τους «καθαρούς Έλληνες» που ανέφερε ο Καραμανλής στις προεκλογικές ομιλίες και «μιάσματα».

Ελευθερία, Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία είναι συνθήματα που φωνάζουμε όπως και ακούγονταν και τότε δίπλα στο σύνθημα Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Συνεχίζουμε στα βήματα αυτών που μας έδειξαν το δρόμο. Αγρότες, εργάτες , φοιτητές, διαννοούμενοι όλοι μαζί στην ανατροπή των εγχώριων αλλα και ξένων καθεστώτων. Η ΠΑΣΠ αποτελεί τον κοινωνό του οράματος της δημοκρατικής προοδευτικής αριστεράς στον τόπο. Όραμα του τότε αλλά και του σήμερα, παραμένει μια δημοκρατία που θα έχει ως πυλώνες την κοινωνική και πολιτική αυτοδιαχείριση, την οικονομική ευημερία και τη δικαιοσύνη και θ’αποτελεί την έκφραση μιας κοινωνίας ενεργών πολιτών. Όραμα του τότε, αλλά και του σήμερα, είναι ο μετασχηματισμός της κοινωνίας και όχι απλά η στείρα άρνηση στην πολιτική των δυνάμεων της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού, που αν δε συνοδεύεται από συγκεκριμένη πολιτική στόχευση και προοπτική, κινδυνεύει να καταστεί το άλλοθι και το δεκανίκι της πολιτικής αυτής αντί για μοχλός ανατροπής της, πόσο μάλλον αν οδηγεί στη διάσπαση, την περιθωριοποίηση και την κομματική περιχαράκωση του φοιτητικού και εργατικού κινήματος
Καλούμε το Σύλλογο φοιτητών να συμμετέχει στην τριήμερη κατάληψη 15-17 του παραρτήματος, του χώρου οπου συμβολίζει την αντίσταση των φοιτητών και του αχαϊκού λαού στη χούντα των συνταγματαρχών και που γιαυτό το λόγο θα πρέπει να ανήκει στους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους και να αποτελεί χώρο ελεύθερης πολιτικής δράσεις των μελών τους. Επίσης καλούμε το Σύλλογο σε συντονισμό με άλλους φοιτητικούς και σπουδαστικούς Συλλόγους, να λάβει μέρος στην πορεία η οποία θα έχει ώς αφετηρία το παράρτημα και θα διέρχεται απο το μνημείο του Νίκου Τεμπονέρα στα Ψηλά Αλώνια, ωστε να τιμηθεί έμπρακτα ο τελευταίος λαϊκός αγωνιστής που δολοφονήθηκε απο τη Δεξιά.